Tanrı'nın Gölgesinde Vatikan’a vardığım ilk gün kendimi günahkâr hissettim. Bunu itiraf etmek biraz tuhaf geliyor. Çünkü insan kendisini günahkâr hissetmek için mutlaka büyük bir suç işlemiş olmak zorunda değildir. Bazen yalnızca çevresindeki insanların gereğinden fazla iyi görünmesi yeterlidir. Burada herkes gülümsüyordu. Kapıyı açan adam gülümsüyor, koridorda karşılaştığım rahip başını hafifçe eğerek selam veriyor, yaşlı bir kadın elindeki dosyaları düşürdüğünde üç kişi birden yardımına koşuyordu. Yemekten önce dua ediliyor, yemekten sonra şükrediliyor, sabah Tanrı anılıyor, akşam İsa’nın merhametinden söz ediliyordu. İlk birkaç gün kendi hayatımı düşündüm. Söylediğim yalanları, içimden geçirdiğim kötü düşünceleri, sevmediğim insanları, kıskançlıklarımı, öfkelerimi, kimseye anlatmadığım küçük hesaplarımı… Sonra etrafımdakilere baktım. Ne kadar temiz insanlardı. Bir ara ciddi ciddi sorunun bende olduğuna inandım. Belki de insan gerçekten Tanrı’ya yaklaşınca böyle oluyordu. Belki...
